Ciekawostki psychologiczne

Poczucie własnej wartości to nic innego jak pozytywna opinia o sobie samej/ samym. Za sprawą zdrowego poczucia własnej wartości czujemy się ze sobą dobrze i lubimy swoje życie. Co jednak, jeśli nasza samoocena nie znajduje się na oczekiwanym poziomie, a my odczuwamy tego negatywne skutki? Jak skutecznie zbudować stabilne poczucie własnej wartości?

Objawy niskiej samooceny

Osoby z niską samooceną mogą doświadczać wielu niekorzystnych objawów, na przykład takich jak:

• Nieuzasadniona, nadmiarowa samokrytyka – polega na koncentrowaniu się na swoich błędach, rozpamiętywaniu niepowodzeń i negatywnych doświadczeń;
• Trudności w relacjach – spowodowane są one obawami przed odrzuceniem, mogą objawiać się przesadnie uległą postawą wobec ludzi;
• Niska decyzyjność – sprawia, że z obawy przed krytyką, konsekwencjami złego wyboru, osoba z niską samooceną doznaje trudności w podejmowaniu różnych decyzji;
• Unikanie wyzwań – strach przed porażką skutecznie zniechęca do nowych aktywności, podróży, zmiany pracy itp.;
• Poczucie chaosu w życiu, braku kontroli – osobie z niską samooceną towarzyszy przekonanie, że nie ma wpływu na swoje życie.

Co wpływa na poziom naszej samooceny?

1. Po pierwsze – doświadczenie życiowe

Bardzo ważny czynnik to nasze działania i otrzymywane rezultaty. Wszelkie sytuacje potwierdzające naszą sprawczość – efekty tego, co jest od nas zależne np. uzyskiwane oceny za naukę, wyniki w pracy, znacząco wpływają na poziom samooceny.

• Po drugie – cechy osobowości

Na poziom samooceny wpływają cechy osobowości, w szczególności mowa tu o: neurotyzmie, ekstrawersji i sumienności.

Osoba ekstrawertyczna, czyli otwarta, towarzyska, czerpiąca energię z kontaktów społecznych buduje swoją wyższą samoocenę. Podobnie osoba o niskim neurotyzmie, która wykazuje się spokojem i nie poddaje się często stresowi. Na wyższą samoocenę dobrze wpływa również wysoka sumienność – osoba zorganizowana i odpowiedzialna, wywiązująca się z obowiązków, cechuje się lepszym poczuciem własnej wartości.

• Po trzecie – geny

Wiele badań wskazuje, że duża część poziomu samooceny wynika z dziedziczenia genetycznego, czyli z tego, kim jesteśmy (i jacy się urodziliśmy).

Dlaczego warto pracować nad samooceną?

Zdrowa samoocena i niezaniżone poczucie własnej wartości to same korzyści:

• Poprawa relacji z innymi ludźmi – wysoki poziom samooceny pomaga w budowaniu lepszych i bardziej satysfakcjonujących relacji;
• Zwiększenie poczucia spełnienia – gdy czujemy się dobrze ze sobą, jesteśmy bardziej zadowoleni z życia, swoich osiągnięć, mamy wysoką motywację do działania;
• Lepsze zdrowie psychiczne – niski poziom samooceny może prowadzić do stanów lękowych, a nawet depresji, z kolei wysoka samoocena skutecznie chroni przed zaburzeniami zdrowia psychicznego;
• Wyższa decyzyjność – osoby z wysokim poziomem samooceny często lepiej radzą sobie z podejmowaniem decyzji, ponieważ są bardziej świadome swoich wartości i celów życiowych. To może prowadzić do lepszych decyzji w życiu, zarówno prywatnym, jak i zawodowym.

Sposoby na zdrowe poczucie własnej wartości i podniesienie samooceny

Oto kilka prostych sposobów, które pozwolą zwiększyć poczucie własnej wartości – wprowadź je w swoim życiu już od dzisiaj:

• Przestań się obwiniać, wybacz sobie, jeśli coś się nie udało i nie zależało od Ciebie;
• Przestań porównywać się z innymi – nie ma to najmniejszego sensu, poczucie zadowolenia przyniesie Ci jedynie konkurowanie z samą/ samym sobą. Znajdź sobie mierzalne cele i wyznaczaj sobie kolejne, nawet niewielkie kroki do ich osiągnięcia;
• Zacznij ćwiczyć, znajdź rodzaj aktywności, który będzie sprawiać Ci przyjemność – badania potwierdzają, że wysiłek fizyczny wpływa pozytywnie na nasze samopoczucie;
• Zacznij koncentrować się na pozytywnych zmianach, które możesz wprowadzić w swoim życiu, niezależnie od decyzji innych;
• Nie bądź perfekcjonistką/ perfekcjonistą – zaakceptuj zarówno swoje osiągnięcia, jak i błędy. Nikt nie jest doskonały, a dążenie do perfekcji prowadzi jedynie do rozczarowania. Negatywne doświadczenia potraktuj jako lekcje, z których wyciągnęłaś/ wyciągnąłeś wnioski;
• Zacznij robić coś, co cię cieszy – każdego dnia!
• Skorzystaj z pomocy psychologa, aby odkryć swój potencjał i wzmocnić poczucie własnej wartości. Skutecznie przeprowadzona terapia może być doskonałą metodą na zwiększenie poczucia własnej wartości.

Zachęcamy, byś od razu wypróbowała/ wypróbował choć niektóre sposoby na podwyższenie swojej samooceny, a szybko zauważysz pozytywne zmiany w swoim myśleniu i życiu. Nigdy nie jest zbyt późno, aby nauczyć się doceniać siebie, lubić siebie i żyć szczęśliwie!

Czy bliskie relacje są potrzebne w życiu? Jakie korzyści wiążą się z posiadaniem więzi rodzinnych czy przyjacielskich? Jak wpływają na Ciebie Twoje relacje i jak możesz zadbać o ich jakość? O tym wszystkim przeczytasz w tym artykule.

Znaczenie relacji w życiu

Relacje w życiu człowieka są kluczowe dla zdrowia psychicznego i emocjonalnego. Stanowią fundament wsparcia, poczucia bezpieczeństwa i samooceny, a także wpływają na rozwój osobisty i ogólne zadowolenie z życia. Oprócz relacji zawodowych czy społecznych (np. z sąsiadami czy osobami z otoczenia) bardzo ważną rolę odgrywają bliskie relacje takie jak z partnerką życiową/partnerem życiowym lub małżonką/małżonkiem, relacje rodzinne oraz przyjacielskie.

Korzyści płynące z Twoich relacji

Badania wykazują, że ludzie posiadający bliskie relacje, odczuwają wiele korzyści z nich płynących:

• Wsparcie i poczucie bezpieczeństwa – w trudnych sytuacjach bliskie Ci osoby mogą dostarczyć emocjonalnego wsparcia, co pomaga w radzeniu sobie z problemami i zmniejszeniu uczucia samotności.
• Redukcja stresu – bliska więź i rozmowa z przyjacielem pozwalają obniżyć poziom hormonów stresu, takich jak kortyzol, co sprawia, że zdecydowanie lepiej radzisz sobie z trudnymi sytuacjami.
• Podniesienie samooceny i poczucia własnej wartości – pozytywne relacje budują Twoją samoocenę i wiarę w siebie.
• Dobroczynny wpływ na zdrowie psychiczne – posiadanie relacji z bliskimi Ci osobami wywiera bardzo pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne. Z przyjaciółką lub przyjacielem można podzielić się swoimi emocjami, przeżyciami, wątpliwościami, co ogromnie pomaga w lepszym rozumieniu siebie i samoakceptacji.
• Poprawa zdrowia fizycznego – według badań, osoby z silnymi więziami społecznymi mogą być  mniej podatne na wiele chorób przewlekłych, a ponadto wykazano związek między jakością relacji a odpornością.
• Rozwój osobisty – dzięki relacjom z innymi, możemy się poznawać, inspirować nawzajem, uczyć się od siebie i motywować do rozwoju.

Jak budować zdrowe relacje

Relacje mogą mieć zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na Twoje zdrowie i samopoczucie. Stąd ważne jest, aby dbać o jakość posiadanych relacji. O czym trzeba pamiętać na co dzień, aby cieszyć się zdrowymi, satysfakcjonującymi relacjami?

• Komunikacja – ważne jest wyrażanie swoich uczuć i potrzeb, a także umiejętność słuchania drugiej osoby.
• Szacunek i akceptacja – akceptacja drugiej osoby taką, jaka jest, to podstawa budowania zdrowych relacji.
• Zaufanie – wzajemne zaufanie jest kluczowe dla budowania bliskości i poczucia bezpieczeństwa.
• Empatia – zdolność wczucia się w emocje i sytuację drugiej osoby pozwala lepiej zrozumieć jej perspektywę i tworzyć autentyczne, trwałe więzi.
• Wspólne spędzanie czasu – aktywności i spędzanie czasu razem wzmacniają relacje.
• Rozwiązywanie konfliktów – umiejętność konstruktywnego rozwiązywania konfliktów jest niezwykle ważna dla utrzymania zdrowych relacji.

Zdrowe relacje jako inwestycja w Twoje szczęście i rozwój

Relacje z innymi są nieodłączną częścią ludzkiego życia. Inwestowanie w budowanie i utrzymywanie zdrowych, pozytywnych relacji przynosi liczne korzyści dla Twojego zdrowia psychicznego. Zdrowe relacje dają pewność siebie i wiarę we własne możliwości, jak też stają się oparciem w trudnych momentach. Warto na co dzień je pielęgnować, by każdego dnia były źródłem radości i inspiracji.

Work-life balance, czyli równowaga między pracą a życiem osobistym, jest niezwykle ważnym aspektem zdrowia psychicznego i ogólnego samopoczucia dla każdego człowieka. Bez tej równowagi utrzymanie dobrostanu psychicznego i dobrego zdrowia może być bardzo trudne. W jaki sposób psychoterapeuta może pomóc w osiągnięciu work-life balance?

Dlaczego work-life balance jest tak ważny?

Utrzymywanie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym oddziałuje pozytywnie na nasz dobrostan psychiczny, na ogólne samopoczucie, a tym samym sprzyja również budowaniu i utrzymywaniu dobrych relacji z rodziną i przyjaciółmi.

Brak czasu dla rodziny, innych ludzi, a także dla samej/ samego siebie może prowadzić do poczucia frustracji, bezradności, izolacji, samotności czy też braku wsparcia. Work-life balance to czas dla rodziny i najbliższych, ale też przestrzeń dla siebie, której w żadnym wypadku nie powinno zabraknąć. Czas przeznaczony na wykonywanie aktywności, które sprawiają nam przyjemność, na przykład uprawianie sportu, kino, książka czy spacery z psem, przynoszą wiele korzyści naszemu samopoczuciu, zapewniając poczucie spełnienia i zadowolenie z życia.

Jak psychoterapeuta może pomóc w osiągnięciu work-life balance?

Psychoterapeuta może pomóc w osiągnięciu work-life balance poprzez pracę w kilku obszarach.

Początkowe sesje ze specjalistą pomogą Ci przede wszystkim w zrozumieniu własnych potrzeb oraz w identyfikacji kluczowych dla Ciebie wartości. Z pewnością psychoterapeuta pomoże Ci w uświadomieniu w jaki sposób te wartości wpływają na Twoje wybory zawodowe i osobiste.

Ustalenie odpowiedniej strategii i systematyczna praca

Następnie warto opracować z psychoterapeutą odpowiednią strategię, która przyczyni się do osiągnięcia pożądanej przez Ciebie równowagi. Bardzo ważne będzie ustalenie realistycznych celów zawodowych i osobistych, które są osiągalne i nie prowadzą do nadmiernego stresu.

Psychoterapeuta pomoże Ci zbudować asertywność, tak istotną dla wyrażania swoich potrzeb i granic w komunikacji z innymi. Nie bez znaczenia będzie również rozwijanie umiejętności zarządzania czasem, co przełoży się na efektywniejsze zarządzanie przez Ciebie obowiązkami zawodowymi i osobistymi. Wśród istotnych kwestii znajdzie się też opracowanie metod redukcji stresu, które zastosujesz w swoim życiu. Jednocześnie psychoterapeuta zadba o sferę związaną z Twoimi nawykami – identyfikacja i zmiana negatywnych myśli pomoże w osiągnięciu upragnionej równowagi.

Korzyści z pracy z psychoterapeutą nad work-life balance

Praca z psychoterapeutą nad osiągnięciem work-life balance może przynieść szybkie, wymierne rezultaty, m.in. zmniejszenie stresu czy polepszenie ogólnego samopoczucia.

W długoterminowej perspektywie możesz odnieść jeszcze więcej korzyści, takich jak: poprawa relacji z rodziną, najbliższymi, przyjaciółmi i współpracownikami, poprawa zdrowia psychicznego, a także poprawa wydajności w pracy.

Warto pamiętać, że work-life balance to proces wymagający czasu i wysiłku. Psychoterapeuta może być bardzo pomocnym wsparciem w tym procesie, pomagając w zrozumieniu własnych potrzeb i opracowaniu skutecznych strategii.

Rozwijanie wdzięczności polega na tym, aby częściej i bardziej świadomie zwracać uwagę na dobre rzeczy, które się przydarzają, dostrzegać je i doceniać. Liczne badania naukowe pokazują, że postawa wdzięczności ma ogromny pozytywny wpływ na nasze życie fizyczne, psychiczne, na relacje z innymi i spojrzenie na świat.

Korzyści dla zdrowia fizycznego

Dowiedziono naukowo, iż ludzie, którzy regularnie praktykują wdzięczność, często mają lepsze zdrowie fizyczne. Jedną z takich korzyści jest poprawa jakości snu – praktyka wdzięczności, szczególnie przed snem, pomaga wyciszyć umysł, wpływa pozytywnie na jakość i długość snu. Ponadto u osób pielęgnujących w sobie poczucie wdzięczności odnotowano spadek ciśnienia krwi, prowadzący do lepszego zdrowia serca i całego organizmu. Zauważono, że dzięki koncentrowaniu się na pozytywnych aspektach życia wdzięczność pomaga też w radzeniu sobie z bólem.

Wpływ poczucia wdzięczności na zdrowie psychiczne

Wdzięczność nie pozostaje również bez wpływu na Twoje zdrowie psychiczne. Praktykowanie wdzięczności pomaga zmniejszyć poziom stresu i lęku, dzięki przekierowaniu uwagi na pozytywy. Ponadto poprawia samopoczucie i nastrój, poprzez zwiększenie poziomu hormonów szczęścia, takich jak serotonina i dopamina. Badania wykazały też, że wdzięczność może pomóc w zmniejszeniu objawów depresji.

Proste sposoby na rozwijanie w sobie poczucia wdzięczności

Wypróbuj choć kilka z nich, najlepiej te, które z Tobą współgrają i które będzie Ci łatwo wdrożyć w życie nawet od dzisiaj, a szybko zauważysz dobroczynne efekty swoich działań:

1. Rozpocznij dzień od poczucia wdzięczności

Już od chwili, gdy się budzisz, przekieruj swój umysł na pozytywne rzeczy i od razu postaraj się je zauważyć w swoim życiu. To może być ciepły prysznic, poranna kawa albo poranny spacer z Twoim ukochanym pupilem.

2. Prowadź dziennik wdzięczności

Zapisuj w nim codziennie, na przykład wieczorem, przynajmniej jedną rzecz, za którą jesteś wdzięczna/ wdzięczny, najlepiej dodając, dlaczego. Mogą to być większe lub całkiem drobne rzeczy – mile spędzony czas z bliskimi, dobry stan zdrowia, czy nawet pyszna kolacja lub piękny zachód słońca. Dzięki temu nauczysz się uważności na te wszystkie dobre rzeczy, które Cię spotykają i z czasem zaczniesz zauważać ich coraz więcej. Po miesiącu praktykowania spróbuj zapisywać dziennie trzy rzeczy, za które czujesz wdzięczność.

3. Wyrażaj wdzięczność w relacjach

Staraj się, aby każdego jednego dnia wyrażać wdzięczność wobec ludzi wokół Ciebie – najbliższych, rodziny, przyjaciół, współpracowników czy nawet nieznajomych. Wiedz o tym, że nawet kilka słów lub małe gesty, mogą uczynić Twoje relacje głębszymi lub bardziej pozytywnymi. Zdobądź się częściej na podziękowanie za czyjś wysiłek czy za drobną przysługę, a z pewnością zauważysz dobry wpływ okazywania swojej wdzięczności.

4. Poczuj wdzięczność za trudne doświadczenia

Choć jest to bardziej wymagający rodzaj wdzięczności, możesz dzięki niemu poczuć swoją siłę i obdzielić nią innych wokół Ciebie. Pomyśl o tym, czy trudne sytuacje czegoś Cię nauczyły, może podzielisz się również swoją wiedzą i doświadczeniem, aby wesprzeć innych w podobnej trudnej sytuacji.

5. Rozwijaj wdzięczność poprzez pomaganie

Na wzrost Twojego poziomu wdzięczności ogromny wpływ ma możliwość pomagania innym. Znajdź taką formę, która będzie Ci odpowiadać – pomoc sąsiedzka, może wolontariat w pobliskim schronisku dla zwierząt? Dziel się swoim czasem i umiejętnościami, a odczujesz zwiększone poczucie wdzięczności.

Korzyści z wdrażania wdzięczności w codziennym życiu

Wdzięczność jest jedną z najważniejszych praktyk, które mogą pozytywnie wpłynąć na zdrowie psychiczne i nie tylko. Docenianie tego, co już posiadamy otwiera nas na pozytywne aspekty naszego życia. Regularne wyrażanie wdzięczności pomaga zmniejszyć stres, lęk i depresję oraz poprawić nasze samopoczucie i relacje z innymi. Tym samym czyni nas bardziej otwartymi na doświadczenie radości i szczęścia. Dlatego zdecydowanie warto rozwijać poczucie wdzięczności w swoim życiu, aby cieszyć się lepszym zdrowiem psychicznym i lepiej radzić sobie z przeciwnościami.

W dniu 30 marca przypada Światowy Dzień Choroby Afektywnej Dwubiegunowej. Na czym polega to schorzenie? Czym się objawia i jak wygląda jego leczenie? O tym w niniejszym artykule.

Czym jest ChAD?

Choroba afektywna dwubiegunowa jest przewlekłym, nawracającym zaburzeniem psychicznym, które istotnie oddziałuje na nastrój, myślenie i zachowanie pacjenta. Potrafi zdezorganizować życie nie tylko osoby chorej, ale również jego najbliższych.ChAD najczęściej rozpoznaje się u osób w wieku 20-30 lat, bywa też, że jest diagnozowane u nastolatków i dzieci.

Jako odpowiedzialne za rozwój tej choroby wskazuje się czynniki biologiczne, psychologiczne, społeczne i środowiskowe, w tym:

• uwarunkowania genetyczne,
• zaburzenia równowagi neuroprzekaźników w mózgu,
• sytuacje z dużym ładunkiem stresowym,
• nadużywanie alkoholu lub substancji psychoaktywnych.

Choroba może także nie być wywołana przez żaden z wymienionych czynników i rozwinąć się samoistnie.

Objawy choroby afektywnej dwubiegunowej

ChAD charakteryzuje się zaburzeniami nastroju występującymi pod postacią cyklicznych i naprzemiennych epizodów:

• depresji, 
• manii, 
• hipomanii,
• epizodów mieszanych (o różnym czasie trwania).

Pomiędzy poszczególnymi epizodami następuje etap remisji, czyli okres stosunkowo normalnego funkcjonowania. W tym czasie występują symptomy o niewielkim nasileniu albo w ogóle brak jest objawów.

Przebieg choroby

Zazwyczaj epizody zaczynają się nagle, mogą trwać od 2 tygodni do kilku miesięcy.

Epizod depresyjny może charakteryzować się znaczącym spadek nastroju, stanami lękowymi, niezdolnością do wykonywania najprostszych czynności, np. wstania rano z łóżka. Depresja w chorobie dwubiegunowej nierzadko kończy się myślami samobójczymi, a nawet czynami samobójczymi.

W kolejnym okresie pacjent doświadcza manii. Epizody maniakalne sprawiają, że osobie chorej wydaje się, że może wszystko, że jest niesamowicie zdolna, jest przekonana o swojej wyższości nad innymi. Cechuje ją wyolbrzymione poczucie dobrego samopoczucia i pewności siebie (euforia). W takim stanie często zachowuje się impulsywnie, podejmuje ryzykowne, nieprzemyślane decyzje. Może nadużywać alkoholu i innych używek.

Osoba z ChAD doświadcza też hipomanii, która jest lżejszą postacią manii. Dla tego epizodu charakterystyczna jest nadmierna wesołość, podniecenie, podwyższona aktywność. Inaczej niż w manii, chory częściowo kontroluje swoje działania. Dąży do ich natychmiastowej realizacji, a w braku powodzenia doznaje frustracji.

Leczenie ChAD

Chorobę afektywną dwubiegunową można wyleczyć, jest to jednak proces długotrwały. Możliwe jest uzyskanie całkowitej remisji lub zmniejszenie nasilenia objawów oraz powrót do normalnego i satysfakcjonującego życia. 

Na powodzenie leczenia składają się stosowane łącznie: farmakoterapia – jako podstawowa forma leczenia – oraz psychoedukacja i psychoterapia. W ramach psychoedukacji pacjent i jego bliscy uczą się rozpoznawać sygnały zwiastujące nawrót choroby, psychoterapia zaś dostarcza wsparcie potrzebne w codziennym funkcjonowaniu, najczęściej w okresach remisji. Podkreśla się również duże znaczenie wczesnego rozpoznania, dobrej współpracy z psychiatrą oraz pomocy ze strony najbliższych.

ADHD to na ogół najczęstsza przyczyna wizyt dzieci w gabinecie psychologa lub psychiatry. Czym dokładnie jest to zaburzenie, jakie są jego objawy u dzieci i dorosłych oraz jak wygląda leczenie?

Czym jest ADHD?

ADHD to skrót z języka angielskiego od: attention deficit hyperactivity disorder, które tłumaczy się jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Szacuje się, że zaburzenie to występuje u 5% ludzi.

Nadpobudliwość psychoruchowa oznacza nadmierną aktywność, brak zdolności do cierpliwego czekania, wiercenie się, niezdolność do pozostania w pozycji siedzącej, przerywanie, wtrącanie się w czynności innych osób. Deficyt uwagi powoduje z kolei  niezdolność do skupienia się na zadaniu czy częste gubienie rzeczy.

Typowe dla ADHD kłopoty z koncentracją, trudności w kontrolowaniu emocji, jak też podejmowanie pochopnych, nieprzemyślanych decyzji mogą pociągać za sobą szereg negatywnych skutków takich jak chociażby pogorszone wyniki w nauce lub w pracy, napięcia i konflikty w relacjach, większe ryzyko zaburzeń psychicznych, uzależnienia od substancji czy depresji.

Rozróżnia się trzy główne typy ADHD:

• ADHD z przewagą zaburzeń uwagi,
• ADHD z przewagą nadruchliwości i impulsywności,
• typ mieszany.

Objawy ADHD u dzieci i dorosłych

ADHD występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Niektóre objawy są wspólne dla wszystkich grup wiekowych, niemniej występują pewne różnice.

ADHD u dzieci objawia się:

• nadpobudliwością: może to być nadmierna aktywność fizyczna – na przykład ciągłe ruszanie rękoma, nogami, trudność w usiedzeniu na jednym miejscu,
• trudnościami w koncentracji: dzieci z ADHD łatwo się rozpraszają, w czasie lekcji czy zabawy trudno jest im utrzymać uwagę i skupienie,
• impulsywnością: zazwyczaj jest to trudność w opanowaniu emocji, skłonność do szybkiego działania bez jego przemyślenia.  

ADHD u dorosłych objawia się:

• dezorganizacją: są to najczęściej trudności w wywiązywaniu się z zobowiązań, planowaniem swoich zadań, problemy z przewidywaniem konsekwencji, odkładanie zadań na ostatnią chwilę,
• trudnościami w regulowaniu emocji: osoby dorosłe z ADHD mogą doświadczać wybuchów złości lub innych impulsywnych zachowań w odpowiedzi w sytuacjach stresu, mogą przeżywać stany lękowe lub nerwicowe;
• problemami, napięciami w relacjach, niestabilnymi związkami: słuchanie innych, utrzymywanie długofalowych relacji może być problematyczne.

Jak wygląda diagnoza ADHD u dzieci i dorosłych?

Jak najwcześniejsze rozpoznanie ADHD jest bardzo ważne, gdyż objawy tego zaburzenia często utrudniają dziecku naukę szkolną i nawiązywanie prawidłowych relacji z rówieśnikami.

Dokładna diagnostyka ADHD u dzieci jest niezbędna również dlatego, że istnieje wiele zaburzeń psychicznych, z którymi można pomylić ADHD (np. dziecięca depresja, autyzm). Diagnozy ADHD u dzieci dokonuje psycholog-diagnosta w porozumieniu z psychiatrą.

W przypadku dorosłych diagnozę może przeprowadzić każdy psycholog z doświadczeniem diagnostycznym.

Leczenie ADHD

Nieleczone ADHD u dzieci i młodzieży może prowadzić do powikłań zdrowotnych i emocjonalnych, a także gorszych wyników w nauce czy wykluczenia przez rówieśników. Jeśli chodzi u dorosłych, ADHD oznacza najczęściej problemy osobiste, zawodowe, trudności z utrzymaniem dobrych relacji, a ponadto ryzyko uzależnień, depresji, prób samobójczych.

Leczenie ADHD u dorosłych i dzieci wymaga zindywidualizowanego podejścia, które uwzględnia potrzeby i sytuację życiową danego pacjenta. W ramach terapii stosuje się farmakologię, psychoterapię oraz wsparcie edukacyjne i behawioralne. W przypadku dzieci niezbędna jest też współpraca między rodziną, psychologiem oraz nauczycielami, aby zapewnić największą skuteczność leczenia.

Nawet krótka rozmowa, w której podzielimy się z kimś swoimi przeżyciami może być pokrzepiająca, dodać siły i zredukować stres. Jest to często niedoceniany, a tak skuteczny sposób na poprawienie dobrostanu psychicznego. Co dokładnie zyskujemy dzięki rozmowie i dlaczego warto się na rozmowę otworzyć?

Równowaga emocjonalna i nowa perspektywa

Rozmowa jest bezpiecznym sposobem dla ujścia skumulowanych emocji, zwłaszcza takich jak smutek, lęk, czy złość. Tłumienie uczuć generuje napięcie w ciele. Podzielenie się z rozmówcą naszymi troskami czy obawami może przynieść znaczną ulgę, przywrócić równowagę emocjonalną, a ponadto spojrzeć nieco inaczej na nasze problemy. Perspektywa innej osoby może być przy tym bardzo pomocna, poza tym dzięki rozmowie możemy samodzielnie dojść do nowych wniosków.

Redukcja stresu i lepsze samopoczucie

Rozmowa pomoże również rozładować stres. Kłopoty, które wcześniej spędzały nam sen z powiek, mogą okazać się nie aż tak wielkie, a poza tym wsparcie od rozmówcy sprawi, że nie będziemy czuć się osamotnieni ze swoim problemem. To wszystko sprawia, że nagromadzone napięcie psychiczne ulega obniżeniu, nastrój się poprawia, zyskujemy znacznie lepsze samopoczucie i większą odporność na stres.

Rozmowa z terapeutą

Nie zawsze w naszym otoczeniu jest osoba, z którą możemy podzielić się swoimi przeżyciami, obawami. Czasem jest też tak, że rozmowa z bliskimi nie będzie dla nas wystarczająca. W każdym przypadku, gdy tylko czujesz, że potrzebne Ci profesjonalne wsparcie psychologiczne – nie zwlekaj! Rozmowa terapeutyczna może przyczynić się do znacznej poprawy jakości Twojego życia – możesz dowiedzieć się wiele o sobie, zyskać podpowiedzi jak rozwiązywać trudności, poczuć zrozumienie, którego do tej pory nie znalazłaś/ eś.

Szczera, dobra rozmowa posiada wiele walorów terapeutycznych, których nie da się przecenić. Co jeszcze ważne, rozmowa wzmacnia więzi i pomaga nam budować relacje z ludźmi, więc już ten fakt przyniesie nam liczne korzyści naszej psychice. Pamiętajmy też, że w rozmowie tak samo ważne jest wysłuchanie drugiej osoby. Możemy odnaleźć wiele satysfakcji i zadowolenia, gdy to my będziemy mogli posłużyć radą, dotrzymać towarzystwa i zapewnić wsparcie w czyichś trudnych chwilach.

Emocje pełnią niezwykle istotną rolę w życiu, między innymi informują, mobilizują do działania oraz umożliwiają komunikację. Przede wszystkim są reakcją na wydarzenia, ale też niejako naszą interpretacją rzeczywistości, co oznacza, że mamy na nie wpływ. Jak sobie z nimi radzić, w szczególności, gdy doświadczamy bardzo trudnych stanów emocjonalnych?

Jak rozpoznać swoje emocje

Umiejętność rozpoznawania emocji jest kluczowa dla zdrowia emocjonalnego. Jeżeli jesteśmy w stanie nazwać swoje uczucia pojawiające się w danej chwili (np. smutek, lęk, złość, gniew), możemy zidentyfikować swoje potrzeby. Mamy też o wiele większe możliwości, aby kontrolować własne stany emocjonalne.

Warto zatem, nawet raz czy dwa razy dziennie zatrzymać się na chwilę, przyjrzeć swoim emocjom. Można zadać sobie pytania: Jak teraz się czuję? Co przyniesie mi spokój? Gdy doświadczasz trudnych emocji, dobrze też powiedzieć do siebie samej/ samego: Dam sobie radę, Wierzę w Ciebie, Jestem przy Tobie, Razem przez to przejdziemy.

Sposoby natychmiastowego radzenia sobie z trudnymi emocjami

Kiedy odczuwasz wzmożone emocje, dobrze jest powiedzieć do siebie samej/ samego: Dam sobie radę, Wierzę w Ciebie, Jestem przy Tobie, Razem przez to przejdziemy.

W silnych emocjach spróbuj zatrzymać się, spójrz na siebie z boku. Może zachowaj się odwrotnie niż podpowiada Ci emocja? Spróbuj oddzielić działanie od uczuć.

Jeżeli potrzebujesz uspokoić się w danej chwili, nie nakręcać spirali negatywnych emocji, warto znać kilka technik, które od razu Ci pomogą. Dobrym sposobem może być:

• natychmiastowa zmiana otoczenia – już samo wyjście z pomieszczenia, w którym byłaś/ byłeś albo jeszcze lepiej na spacer pozwoli złapać oddech i dystans;
• może mieszkasz z psem lub kotem? Możesz pogłaskać, przytulić swojego pupila – emocje powinny nieco rozładować się;
• skuteczne jest też głębokie oddychanie. W sytuacji stresu lub lęku spróbuj wziąć kilka głębokich oddechów, możesz zamknąć oczy albo popatrzeć na zieleń drzew.

Codzienne nawyki a zdrowie emocjonalne

Jak możemy wspierać zarządzanie swoimi emocjami? Oto kilka przykładów nawyków, które naprawdę zdecydowanie warto wprowadzić w życie:

• regularny sen, higiena snu – ważna jest nie tylko odpowiednia ilość (7-8 godzin na dobę), ale też jego jakość;

• zdrowa dieta – nadmiar słodyczy, słonych przekąsek nie wspiera funkcjonowania Twojego mózgu. Dostarczaj sobie zbilansowane posiłki;

• odpoczynek – chwile relaksu, czas na swoje pasje jest niezbędny dla utrzymania emocji w równowadze;

• relacje społeczne – regularne kontakty z bliskimi są bardzo potrzebne do tego, by nie popadać w osamotnienie, do tego, by czuć się rozumianą/ym; • aktywność fizyczna – wysiłek fizyczny wyzwala endorfiny, warto poszukać sobie takiego rodzaju aktywności, którą będziesz lubić i możesz systematycznie uprawiać (nie przepadasz za bieganiem czy siłownią? – wybierz pływanie, jazdę na rowerze albo może jogę).

Wsparcie w trudnych emocjach – kiedy skorzystać z pomocy

Każda emocja jest w życiu potrzebna, także ta trudna. Dajmy sobie przyzwolenie na chwilę smutku, stresu czy lęku.

Problem może być jednak wtedy, gdy nie umiemy zapanować nad uczuciami, gdy są mocno nieadekwatne, zbyt silne i długotrwałe. Szukajmy wsparcia u bliskich, a także u psychologa, który zadba o nasz stan emocjonalny. Zwrócenie się o pomoc nie jest oznaką słabości, ale wręcz przeciwnie – świadczy o dojrzałości i świadomości swoich potrzeb.